„Idealna rasa psa dla dziecka” to mit!

Dziecko i pies – ten temat często wywołuje kontrowersje i chyba dlatego jest zbyt rzadko poruszany i dyskutowany. A szkoda. Od dawna wiadomo, że dzieci bardzo zyskują, kiedy wychowują się w towarzystwie psa. Od najmłodszych lat uczą się, że zwierzęta są żywymi stworzeniami, które tak jak ludzie mają swoje potrzeby i granice, że czują i wyrażają radość, smutek, głód, strach czy ból. Uczą się szacunku, odpowiedzialności, wrażliwości i empatii. Bliskość psa pomaga redukować stres, lęk i wycisza układ nerwowy. Spacery zapewniają codzienną dawkę ruchu na świeżym powietrzu, a stały kontakt z psem pozytywnie wpływa na budowanie odporności i może zmniejszać ryzyko alergii – układ immunologiczny dziecka w naturalny sposób uczy się rozpoznawać zagrożenia i je zwalczać. Pies może być dla małego człowieka wspaniałym towarzyszem i przyjacielem, o ile dorośli podejdą do tego świadomie i dojrzale, a nie pod wpływem mody czy chęci spełnienia dziecięcego życzenia o psie.

Największa pułapka, w którą wpadają potencjalni opiekunowie zwierzęcia, to „idealna rasa psa dla dziecka”. Niestety, media oraz nieodpowiedzialni hodowcy, a właściwie „hodowcy”, wciąż powielają ten wysoce szkodliwy mit. „Idealna rasa psa dla dziecka” nie istnieje. Każdy pies, bez względu na to czy jest rasowy czy nie, duży czy mały, stary czy młody, czy pochodzi z hodowli czy z adopcji, jest dla dorosłych, bo to oni, a nie dzieci, niosą ciężar odpowiedzialności za czworonożnego domownika. A jest to poważne zobowiązanie nawet na kilkanaście lat. To na nich spoczywa obowiązek zaspokojenia wszystkich psich potrzeb – od bytowych, poprzez emocjonalne i żywieniowe, na zdrowotnych kończąc. Każdy pies wymaga habituacji, socjalizacji i nauki, bo sam z siebie nie wie, jak żyć i funkcjonować w ludzkim świecie. Jest przecież psem, nie człowiekiem. Fundacje pomagające rasom psów, do których przylgnęła łatka psów łagodnych i rodzinnych, pełne są smutnych historii czworonogów kupionych dzieciom. Bo przecież taki golden czy labrador miał być posłuszny, cierpliwy i nie mieć w sobie cienia agresji, a zaczął nerwowo reagować, gdy dziecko się do niego zbliża. Skoczył na trzylatka, a ten upadając doznał urazu głowy. Ugryzł, bo maluch wkładał mu ręce do uszu. Załatwia się w domu i niszczy sprzęty, bo dzieci zajmują tak dużo czasu, że brakuje go już na długie spacery i odpowiednią opiekę nad czworonogiem, która zaspokoi jego gatunkowe potrzeby. Rozgoryczeni, wystraszeni i sfrustrowani ludzie chcą jak najszybciej pozbyć się psa, ich dziecko pozostaje z traumą, a psu zapada się pod łapami cały jego świat. Jedna, nie do końca przemyślana decyzja wywołała przerażającą lawinę nieszczęść, która dotknęła kilka istnień.

A przecież nie musi tak być. Mnóstwo psów wiedzie szczęśliwe życie u boku swoich małych, ludzkich przyjaciół. Razem spędzają czas, bawią się, uczą i zasypiają obok siebie. Ich relacja przypomina wręcz symbiozę. Łut szczęścia? Nie. To nie jest tak, że komuś trafił się cudowny pies. Za tym wszystkim stoi wiedza, rozsądek, spokój, cierpliwość, uważność, stuprocentowo świadoma decyzja i mnóstwo pracy włożonej zarówno w wychowanie psa, jak i przygotowanie dziecka na pojawienie się czworonożnego członka rodziny.

Jeśli myślisz o psie, a masz dziecko, zastanów się czy teraz będzie to dobra decyzja, czy lepiej odłożyć ją na przyszłość? Jest to bowiem decyzja, która będzie miała ogromny wpływ na wasze życie przez wiele lat. Czy znajdziesz czas na wychowanie i opiekę nad psem, które są niemal tak wymagające jak opieka nad dzieckiem? Czy zdajesz sobie sprawę z psich potrzeb? Czy rozumiesz psie zachowania i mowę ciała? Czy masz świadomość kosztów, które pojawiają się w kontekście posiadania psa? A co z psem, kiedy będziecie chcieli wyjechać na wakacje? Czy potrafisz wprowadzić swoje dziecko w psi świat tak, by było to komfortowe i bezpieczne dla wszystkich? Mówiąc najprościej: czy dasz radę nauczyć dziecko psa, a psa dziecko? Im twoja pociecha młodsza i im mniejsze twoje psie doświadczenie, tym więcej aspektów do przemyślenia. Nie można przecież oczekiwać od dwulatka tego samego co od dziecka w wieku szkolnym, ale też inaczej do tego podejdziesz, jeśli to miałby być pierwszy pies w twoim życiu, a inaczej, jeśli codzienność z psem jest ci dobrze znana. Tu nie ma jednego uniwersalnego schematu czy kroków procesu decyzyjnego, a to co sprawdziło się u znajomych, nie musi sprawdzić się u ciebie.
Szukaj rzetelnych informacji, analizuj, nie bój się zadawać pytań, miej świadomość zagrożeń, porozmawiaj z behawiorystą, nie spiesz się i nie dokonuj wyboru z dnia na dzień. Nie zapominaj, że to na ciebie spadnie ogromna większość obowiązków związanych z psiakiem. Dzieci zwykle bardzo chętnie towarzyszą rodzicom lub pomagają w opiece nad czworonogiem, ale to nadal dzieci, co w praktyce oznacza, że i tak będziesz nadzorować ich relację.

Trochę inaczej sytuacja wygląda, kiedy w rodzinie, w której jest pies, pojawia się niemowlę – o tym też u nas wkrótce przeczytacie, bo ten temat jest równie ważny. Ale bez względu na to czy twoje dziecko ma psiego towarzysza czy dopiero o tym myślicie, starajcie się postępować tak, aby wszyscy czuli się dobrze, bezpiecznie i komfortowo, a jeśli kiedyś popłyną łzy, to tylko z radości i szczęścia.

Autor: Magda Maurice
Fot.: AI-Stuff/Pixabay, Magnific