Kim (czym) jest pies?

Badania naukowe potwierdzają to, co psiarze doskonale wiedzą – psy czują i odczuwają, rozumieją co do nich mówimy, a w swoich działaniach i reakcjach opierają się nie tylko na instynkcie. Nie myślą abstrakcyjnie, ale świetnie kojarzą i łączą wydarzenia, ludzi, zapachy czy przedmioty z określonym zdarzeniem lub ciągiem zdarzeń. Przeciętny, nieszkolony pies, posługuje się przynajmniej trzema rodzajami pamięci: krótko i długotrwałą oraz epizodyczną, a za pomocą wyostrzonych zmysłów  doskonale odczytuje nasze emocje. I w końcu – wydaje się, że psy rozumieją pojęcie śmierci swoich psich czy ludzkich towarzyszy, i najprawdopodobniej to coś więcej niż tylko zauważenie długiej nieobecności przyjaciela i związana z tym tęsknota.

Przychodzą mi teraz na myśl ci, dla których pies jest rzeczą, modnym gadżetem, elementem wyposażenia gospodarstwa albo co gorsza, krzywdzą zwierzęta. Ale to temat do osobnych rozważań. O człowieku, o istocie człowieczeństwa lub jego braku, a nie o szlachetnej istocie, jaką jest pies.

Według zapisów prawa pies nie jest przedmiotem, czyli nie jest czymś. Ale nie jest też osobą, więc nie jest kimś. Nie jest czymś, ponieważ zdolny jest do fizycznego i emocjonalnego odczuwania, ale nie jest kimś, ponieważ osobą może być tylko człowiek.

Chyba już czas, aby pomiędzy „coś” a „ktoś” dodać nową kategorię. I to nie tylko w znaczeniu moralnym.

Autor: Magda Maurice

Fot.: Psyjaciel – Fotografia Zwierząt, Pixabay